کشتی نیست که آخر نشود طوفانی

وانکه حفظش نکنی گر بود الماس لباس

بر تنش غنچه بی خار کند پیکانی

در محیط غضبت پیکری لنگر خصم

خون دشمن شده در شیشه تن صاف و به جاست

که کند خنجر خون خوار تو را مهمانی

عید خلقی تو و در عید گه دولت تو