لیک نگذار چنین درد مرا طولانی

حال بر تخت حضوری تو جهان داور و من

بی حضور از غم بیماری و بی سامانی

تو چنان باش که عالم به وجود تو به پاست

مرهمی بخش از آن پیش که از زخم اجل

دل ز جان برکنم از غایت بی درمانی

بنوازم به طریقی که بر آن رشگ برند