دل ز جان برکنم از غایت بی درمانی

تو چنان باش که عالم به وجود تو به پاست

لیک نگذار چنین درد مرا طولانی

مرهمی بخش از آن پیش که از زخم اجل

بنوازم به طریقی که بر آن رشگ برند

روح جنت وطن انوری و خاقانی

بیش ازین قوت گفتار ندارم اما