رضا بودم که هستی بخش عالم

دلم یک دم ز غم زنهار می یافت

که آن حالت که شاه به جرو برداشت

مرا در آب و آتش بیشتر داشت

به عمر شاه عمر من کند ضم

زبانم بس که مشغول دعا بود

نمی گفت م گرم صد مدعا بود