نمی گفت م گرم صد مدعا بود

رضا بودم که هستی بخش عالم

به عمر شاه عمر من کند ضم

زبانم بس که مشغول دعا بود

همینم بود روز و شب مناجات

نهان از خلق با قاضی حاجات

که ای دانای حکمت های مکنوز