در گوش اهل مدرسه، یارب! بهائی شب چه گفت؟

یک رشته از زنار خود، بر خرقه من دوختند

یارب! چه فرخ طالعند، آنانکه در بازار عشق

دردی خریدند و غم دنیای دون بفروختند

کامروز، آن بیچارگان اوراق خود را سوختند