زلف و کاکل او را چون به یاد می آرم

آستین این ژنده، می کند گریبانی

زاهدی به میخانه، سرخ روز می دیدم

گفتمش: مبارک باد بر تو این مسلمانی

می نهم پریشانی بر سر پریشانی

خانه دل ما را از کرم، عمارت کن!

پیش از آنکه این خانه رو نهد به ویرانی