ندانم درین دیر بی انتظام

رها کرده بینم سگی از مرس

غم و غصه را خاک بر سر کنم

دمی لذت عمر نوبر کنم

که محنت کدام است و راحت کدام

بهائی، دل از آرزوها بشو

که من طالعت می شناسم، مگو