بهائی، دل از آرزوها بشو

دمی لذت عمر نوبر کنم

ندانم درین دیر بی انتظام

که محنت کدام است و راحت کدام

که من طالعت می شناسم، مگو

اگر باده گردد حلالت دمی

گریزد همان دم، از آن خرمی