اگر باده گردد حلالت دمی

که محنت کدام است و راحت کدام

بهائی، دل از آرزوها بشو

که من طالعت می شناسم، مگو

گریزد همان دم، از آن خرمی

نیابی از آن جز غم و درد و رنج

بجز مار ناید به دستت ز گنج