گریزد همان دم، از آن خرمی

بهائی، دل از آرزوها بشو

که من طالعت می شناسم، مگو

اگر باده گردد حلالت دمی

نیابی از آن جز غم و درد و رنج

بجز مار ناید به دستت ز گنج

فروبند لب را از این قیل و قال