نیابی از آن جز غم و درد و رنج

که من طالعت می شناسم، مگو

اگر باده گردد حلالت دمی

گریزد همان دم، از آن خرمی

بجز مار ناید به دستت ز گنج

فروبند لب را از این قیل و قال

مکن جان من، آرزوی محال