مسکنم، ویرانه این گبر پیر

سگ، به نطق آمد که: ای صاحب کمال

بی حیا، من نیستم، چشمت بمال

هست، از وقتی که بودم من صغیر

گوسفندش را شبانی می کنم

خانه اش را پاسبانی می کنم

گاه گاهی، نیم نانم می دهد