گاه هم باشد، که پیر پر محن

لا اری خبزا ولا القی الطعام

هفته هفته، بگذرد کاین ناتوان

نی ز نان یابد نشان، نی ز استخوان

نان نیابد بهر خود، چه جای من

چون که بر درگاه او پرورده ام

رو به درگاه دگر، ناورده ام