نان نیابد بهر خود، چه جای من

هفته هفته، بگذرد کاین ناتوان

نی ز نان یابد نشان، نی ز استخوان

گاه هم باشد، که پیر پر محن

چون که بر درگاه او پرورده ام

رو به درگاه دگر، ناورده ام

هست کارم، بر در این پیر گبر