چون که بر درگاه او پرورده ام

نی ز نان یابد نشان، نی ز استخوان

گاه هم باشد، که پیر پر محن

نان نیابد بهر خود، چه جای من

رو به درگاه دگر، ناورده ام

هست کارم، بر در این پیر گبر

گاه شکر نعمت او، گاه صبر