در بنای صبر تو آمد شکست

گه به چوبم می زند، گه سنگها

از در او، من نمی گردم جدا

چون که نامد یک شبی نانت به دست

از در رزاق رو بر تافتی

بر در گبری روان بشتافتی

بهر نانی، دوست را بگذاشتی