شمع رخساره تو می طلبم

که تصور کند رهایی را

مژه در خون چو دست قصاب است

بی تو مر دیده سنایی را

همچو پروانه روشنایی را

آفتابی و بی تو نوری نیست

ذره ای این دل هوایی را