چه خوش بود که چو من طوطیی شکر چیند

چگونه جسم بود آن تن چو جان که توراست

ز راه چشم به دل می رسد خدنگ مژه

مرا مدام ز ابروی چون کمان که توراست

به بوسه ز آن لب لعل شکر فشان که توراست

به غیر ساغر می کش بر تو آبی هست

به بوسه ای نرسد کس از آن لبان که تو راست