چگونه جسم بود آن تن چو جان که توراست

به خنده ای بت بادام چشم شیرین لب

شکر بریزد از آن پسته دهان که توراست

ز جوهری که تو را آفریده اند ای دوست

ز راه چشم به دل می رسد خدنگ مژه

مرا مدام ز ابروی چون کمان که توراست

چه خوش بود که چو من طوطیی شکر چیند