ز جوهری که تو را آفریده اند ای دوست

تعلق دل از آن روی دلستان که توراست

به خنده ای بت بادام چشم شیرین لب

شکر بریزد از آن پسته دهان که توراست

چگونه جسم بود آن تن چو جان که توراست

ز راه چشم به دل می رسد خدنگ مژه

مرا مدام ز ابروی چون کمان که توراست