شکر بریزد از آن پسته دهان که توراست

گمان مبر که شود منقطع به دادن جان

تعلق دل از آن روی دلستان که توراست

به خنده ای بت بادام چشم شیرین لب

ز جوهری که تو را آفریده اند ای دوست

چگونه جسم بود آن تن چو جان که توراست

ز راه چشم به دل می رسد خدنگ مژه