ز راه چشم به دل می رسد خدنگ مژه

شکر بریزد از آن پسته دهان که توراست

ز جوهری که تو را آفریده اند ای دوست

چگونه جسم بود آن تن چو جان که توراست

مرا مدام ز ابروی چون کمان که توراست

چه خوش بود که چو من طوطیی شکر چیند

به بوسه ز آن لب لعل شکر فشان که توراست