که چه سیمین بر و سمن بو بود

سخنش چاشنی شکر داشت

دهنش پسته سخن گو بود

نکنی باور ار تو را گویم

بود در دست شاه چون چوگان

آن که در پای اسب چون گو بود

آسیای مراد را همه شب