جز بر تو ای نگار گمانم نمی رود

از مشرب وصال خود این جان تشنه را

آبی بده که دست به نانم نمی رود

دانم یقین که ماه رخی قاتل من است

آبم روان ز دیده و خوابم شده ز چشم

اینم همی نیاید و آنم نمی رود

از سیف رفت صبر و دل و هردم اندهی