چون بر گل عذارش ریحان تر برآید

از بهر چون تو دلبر در پای چون تو گوهر

از ابر در ببارد وز خاک زر برآید

گفتم که آب چشمم بر روی خشک گردد

من آن گمان نبردم کز خط دود رنگش

چون شمع هر زمانم آتش به سر برآید

جسم برهنه رو را شرط است اگر نپوشد