من آن گمان نبردم کز خط دود رنگش

از ابر در ببارد وز خاک زر برآید

گفتم که آب چشمم بر روی خشک گردد

چون بر گل عذارش ریحان تر برآید

چون شمع هر زمانم آتش به سر برآید

جسم برهنه رو را شرط است اگر نپوشد

آنرا که دوست چون گل بی جامه در برآید