چون شمع هر زمانم آتش به سر برآید

گفتم که آب چشمم بر روی خشک گردد

چون بر گل عذارش ریحان تر برآید

من آن گمان نبردم کز خط دود رنگش

جسم برهنه رو را شرط است اگر نپوشد

آنرا که دوست چون گل بی جامه در برآید

دامن به دست چون من بی طالعی کی افتد