به زیر خاک شهیدان سوخته کفنش

به زیر هر شکنش عنبر است خرواری

که باربند عبیر است زلف چون رسنش

میان آتش شوقند و آب دیده هنوز

مرا که در طلبش خضروار می گشتم

چو آب حیوان ناگاه بود یافتنش

کجا رسم ز لب او به بوسه ای چو دمی