کجا رسم ز لب او به بوسه ای چو دمی

به زیر خاک شهیدان سوخته کفنش

مرا که در طلبش خضروار می گشتم

چو آب حیوان ناگاه بود یافتنش

«رها نمی کند ایام در کنار منش»