مرا که در طلبش خضروار می گشتم

که باربند عبیر است زلف چون رسنش

میان آتش شوقند و آب دیده هنوز

به زیر خاک شهیدان سوخته کفنش

چو آب حیوان ناگاه بود یافتنش

کجا رسم ز لب او به بوسه ای چو دمی

«رها نمی کند ایام در کنار منش»