بی روی چو خورشیدت چون شب گذرد روزم

از گریه و سوز من او فارغ و من هر شب

چون شمع ز هجر او می گریم و می سوزم

در خانه گرم هر شب از ماه بود شمعی

در عشق که مردم را از پوست برون آرد

از شوق شود پاره هر جامه که بردوزم

هر چند فقیرم من گر دوست مرا باشد