در عشق که مردم را از پوست برون آرد

چون شمع ز هجر او می گریم و می سوزم

در خانه گرم هر شب از ماه بود شمعی

بی روی چو خورشیدت چون شب گذرد روزم

از شوق شود پاره هر جامه که بردوزم

هر چند فقیرم من گر دوست مرا باشد

چون گنج غنی باشم گر مال بیندوزم