از در باغ خودم میوه ده ای دوست که من

گر کنی شکر چو مردان به تو بسیار رسم

تو چو بیماری و، چون صحت راحت افزای

رنج زایل کنم آنگه که به بیمار رسم

نه چنان دست درازم که به دیوار رسم

از درت گرچه گدایان به درم واگردند

چه شود گر من درویش به دینار رسم