از درت گرچه گدایان به درم واگردند

رنج زایل کنم آنگه که به بیمار رسم

از در باغ خودم میوه ده ای دوست که من

نه چنان دست درازم که به دیوار رسم

چه شود گر من درویش به دینار رسم

من به رنگین سخنان از تو نیابم بویی

ور چه در گفتن طامات به «عطار» رسم