ور چه در گفتن طامات به «عطار» رسم

از درت گرچه گدایان به درم واگردند

چه شود گر من درویش به دینار رسم

من به رنگین سخنان از تو نیابم بویی

سیف فرغانی در کار تویی مانع من

پایم از دست بهل تا به سر کار رسم