شاهی برخ تو هر ندبی ز آن همی بری

چون آب و آتشند در و لعل در سخن

تو آب هر دو ز آن لب و دندان همی بری

خوبان پیاده اند و ازیشان برین بساط

با چشم و غمزه تو دلم دوش میل داشت

گفتا مرا به دیدن ایشان همی بری؟

عقلم به طعنه گفت که هرگز کس این کند؟