با چشم و غمزه تو دلم دوش میل داشت

تو آب هر دو ز آن لب و دندان همی بری

خوبان پیاده اند و ازیشان برین بساط

شاهی برخ تو هر ندبی ز آن همی بری

گفتا مرا به دیدن ایشان همی بری؟

عقلم به طعنه گفت که هرگز کس این کند؟

دیوانه را بدیدن مستان همی بری!