زنده شود مرده از مساس تو گر تو

بیخ برآور ازین و آن شجرت را

ورنه چو شاخ درخت از کف هر کس

سنگ خور ار میوه ای بود زهرت را

ذبح به تیغ فنا کنی بقرت را

قصر ملوک است جسم تو و معانی ست

این همه دیوارهای پر صورت را