ره زد به حسن بر پسر آزر آفتاب

بر روی همچو دایره شکل دهان تو

یک نقطه از عقیق نهاده بر آفتاب

رویت بدان جمال مرا روزگار برد

بر دل ثنای خویش کند عشق باختن

بر شب به نور خویش کشد لشکر آفتاب

دل از غم تو میل به شادی کجا کند؟