دل از غم تو میل به شادی کجا کند؟

ره زد به حسن بر پسر آزر آفتاب

بر دل ثنای خویش کند عشق باختن

بر شب به نور خویش کشد لشکر آفتاب

زین کی ز پشت شیر نهد بر خر آفتاب؟

گو تنگ چشم عقل نبیند جمال عشق

هرگز ندید سایه پیغمبر آفتاب