بر شب به نور خویش کشد لشکر آفتاب

رویت بدان جمال مرا روزگار برد

ره زد به حسن بر پسر آزر آفتاب

بر دل ثنای خویش کند عشق باختن

دل از غم تو میل به شادی کجا کند؟

زین کی ز پشت شیر نهد بر خر آفتاب؟

گو تنگ چشم عقل نبیند جمال عشق