گر سنگ را دگر نکند گوهر آفتاب؟

از صانعان رسته بازار حسن تو

یک رنگرز مه است و یکی زرگر آفتاب

از سایه تو خاک چو زر می شود، چه غم

گفتم دمی به لطف مرا در کنارگیر

ای نوعروس حسن تو را زیور آفتاب

فریاد زد زمین که تو کی آسمان شدی