گفتم دمی به لطف مرا در کنارگیر

یک رنگرز مه است و یکی زرگر آفتاب

از سایه تو خاک چو زر می شود، چه غم

گر سنگ را دگر نکند گوهر آفتاب؟

ای نوعروس حسن تو را زیور آفتاب

فریاد زد زمین که تو کی آسمان شدی

تا در کنار مه بودت، در بر آفتاب!