ای نوعروس حسن تو را زیور آفتاب

از سایه تو خاک چو زر می شود، چه غم

گر سنگ را دگر نکند گوهر آفتاب؟

گفتم دمی به لطف مرا در کنارگیر

فریاد زد زمین که تو کی آسمان شدی

تا در کنار مه بودت، در بر آفتاب!

هفت آسمان به حسن تو کردند محضری