همایان ارواح عشاق را

ز دروازه بیرون جهانی خوش است

ز خودبگذری، بی خودی دولتی ست

مکان طی کنی، لا مکانی خوش است

برون زین قفس آشیانی خوش است

تو چون گوشت بر استخوانی درو

که این بقعه را آب و نانی خوش است