برون زین قفس آشیانی خوش است

ز خودبگذری، بی خودی دولتی ست

مکان طی کنی، لا مکانی خوش است

همایان ارواح عشاق را

تو چون گوشت بر استخوانی درو

که این بقعه را آب و نانی خوش است

ز چربی دنیا بشو دست آز