توان گفت، اگر بهر آویختن

گر از شهد کس را دهانی خوش است

به عمری که مرگ است اندر قفاش

نگویم که وقت فلانی خوش است

دل دزد بر نردبانی خوش است

برو رخت در خانه فقر نه

که این خانه دار الامانی خوش است