نگویم که وقت فلانی خوش است

هم از نیش زنبور شد تلخ کام

گر از شهد کس را دهانی خوش است

به عمری که مرگ است اندر قفاش

توان گفت، اگر بهر آویختن

دل دزد بر نردبانی خوش است

برو رخت در خانه فقر نه