به جستن گل وصلش شده ست پای دلم

نهاد زود بر آن لعل آبدار انگشت

چو دست می ندهد لعل او، از آن حسرت

همی مکیم چو طفلان شیرخوار انگشت

به ناخن غم او خسته چون ز خار انگشت

شده ست در خم گیسوش بی قرار دلم

چو وقت چنگ زدن در میان تار انگشت